თუ გსურთ მიიღოთ სიახლეები მოიწონეთ ჩვენი გვერდი

ჟურნალისტი ლელა თოლორდავა ემიგარაციაში ახალი წასულია, საზღვარგარეთ წასვლის გადაწყვეტილება 2017 წლის სექტემბერში მიიღო, ხოლო ერთ თვეში უკვე რომში იყო. “პრაიმტაიმთან“ ჰყვება, რომ მისთვის ეს გზა ძალიან რთული და ცრემლიანი იყო.

ლელა გვიყვება, რომ ეს გადაწყვეტილება მაშინ მიიღო, როდესაც მშობლიურ ქალაქში სამსახურის პოვნის ყველანაირი რესურსი ამოწურა. 47 წლის ემიგრანტი ახლა იტალიაში, პიზას პროვინციაში მუშაობს. ის თავად მოგვიყვება თუ რა გზა გაიარა ქუთაისიდან იტალიამდე.

loading...

– მოგვიყევით თქვენზე, რატომ გადაწყვიტეთ ემიგრაციაში წასვლა და რამდენად რთულია ამ გადაწყვეტილების მიღება, როგორც დედისთვის, ან თუნდაც, როგორც ჟურნალისტისთვის?

– ის გზა, რაც მე გამოვიარე ემიგრაციაში წამოსვლამდე, არ ყოფილა ია-ვარდით მოფენილი, მიუხედავად ამისა, არასდროს მიფიქრია სამშობლოდან შორს წასვლა. ყოველთვის ვცდილობდი, გამოსავალი მეპოვნა და ვპოულობდი კიდეც, ჯერ იყო და ბევრად უკეთესი შემოსავლის გამო ჟურნალისტი სარეკლამო აგენტად ვიქეცი.

სინამდვილეში, ხმამაღლა შემიძლია თქმა, ბადალი არ მყავდა. მერე აირია სიტუაცია და დედაქალაქში გადავედი, თამაზ ელიზბარაშვილის ძაღლების თავშესაფრის პიარ-მენეჯერი და Facebook-გვერდის ადმინისტრატორი გავხდი. ოთხფეხა მეგობრების გულისამაჩუყებელი ისტორიებით ბევრს დავამახსოვრე თავი.

ყველაზე დიდი ცხოვრებისეული გამოცდილება მომცა ამ დრომ და ამავდროულად, დიდი გულისტკივილიც. 2015 წლის 13 ივნისის სტიქიამ თავშესაფარი მიწასთან გაასწორა და მე სიკვდილს სასწაულად გადავურჩი.

მალე ისევ ქუთაისში მომიწია დაბრუნება და ყველაფრის ნოლიდან დაწყება. იმედიანად ვიყავი განწყობილი, ვფიქრობდი, დაპირებების 20 % -ს რომ გაემართლებინა, ფეხზე დადგომას შევძლებდი. მაგრამ მოვტყუვდი, ქუთაისელი ბიზნესმენები ჩემზე მეტად გაჭირვებულები აღმოჩნდნენ. მათთან თანამშრომლობის რამდენინე წელი მაკავშირებდა და ზოგთან მეგობრობაც, მაგრამ არაფერმა გაჭრა. არადა, როგორც არასდროს ისე მჭირდებოდა გვერდით დგომა, საჩუქარს არავის ვთხოვდი, ჩემს ინტერნეტპორტალ „აიანიუსში“ რეკლამის განთავსებას ვთავაზობდი. აქ არ იყო კოლოსალურ თანხებზე საუბარი, უარს კი არავინ მეუბნებოდა, ორშაბათს, მომავალ კვირას, იმ თვეში და წლის დასაწყისში მიბარებდნენ. თითქოს ჩემს წინააღმდეგ ყველამ პირი შეკრა. არადა, ჩემს საიტს რეკლამის გარდა სხვა არანაირი შემოსავალი არ ჰქონდა. მივხვდი, რომ ასე გაგრძელება აღარ შეიძლებოდა. ჩემს თავზე როგორც მარტოხელა დედას ბევრი პასუხისმგებლობა მქონდა აღებული, შვილებს გზაზე დაყენებაში უნდა დავხმარებოდი. ჩემი გოგონა დამამთავრებელ კლასში იყო და ეროვნული გამოცდებისთვის საფუძვლიანი მომზადება სჭირდებოდა. საამისოდ კი რა თანხებია საჭირო, ყველას კარგად მოეხსენება. სტაბილური შემოსავალი მჭირდებოდა. მოკლედ, გადავწყვიტე მეც იმ გზას დავდგომოდი, რომელსაც ასიათასობით დედა. ამისთვის ბიძგი ჩემი გოგონას თანაკლასელის დედამ მომცა, რომელიც იმ ხანად იტალიაში მუშაობდა. ისე სწრაფად მივიღე გადაწყვეტილება, ახლაც მიკვირს.

2017 წლის 29 სექტემბერს მასთან საუბრისას გადავწყვიტე წასვლა და 3 ოქტომბერს უკვე რომში ვიყავი. უცნაურად მოგეჩვენებათ , მაგრამ დაუფიქრებლად გადავდგი ეს ნაბიჯი, თვითმფრინავში დავფიქრდი, ალბათ, ავტობუსი ან მატარებელი რომ ყოფილიყო, პირველივე გაჩერებაზე ჩამოვხტებოდი და სახლში დავბრუნდებოდი. ვერ აგიწერთ, რა დამემართა, მქონდა განცდა, რომ სამყაროს ვტოვებდი, თითქოს ვკვდებოდი. დედისთვის იმაზე დიდი ტრაგედია არ არსებობს, როდესაც გაურკვეველი ვადით ტოვებს შვილებს. პროფესიაზე რა მაფიქრებდა, როცა ორი მცირეწლოვანი შვილი მოვიწყვიტე გულიდან და აქვითინებული დავტოვე…

– თქვენი Facebook-პოსტებიდან თითქმის სულ პოზიტიური განწყობა მოდის და როგორ ახერხებთ ყველაფრის მიუხედავად ამას?

– იმისათვის, რომ დეპრესიიდან თავი გადამერჩინა, დავიწყე Facebook-სტატუსების წერა. ამით, დღეში ერთი საათით ჩემს პირველად პროფესიასაც ვუბრუნდებოდი მაინც და კავშირსაც ვამყარებდი სამშობლოსთან. მოთქმა-გოდებით ვერც თავს გადავირჩენდი და ახლობლებსაც მოვუმატებდი სადარდებელს, ამიტომაც იუმორს მივმართე და ჩემი ყოველდღიურობა გავასარჟე. ესეც არ იყოს, ამით ჩემს დღეში ჩავარდნილ თანამემამულეებს ნუგეშს ვაძლევდი. სხვა უფლება უბრალოდ, არ მქონდა და არც ახლა მაქვს. „სასაცილოა, სატირალი რომ არ იყოს“ – ეს ფორმულაა ზედგამოჭრილი.

– რას ეტყოდით იმ ადამიანებს, რომლებსაც თქვენსავით უწევთ ემიგრაციაში წასვლა?

– ვეტყვი, რომ კარგად დაფიქრდნენ, კარგად გააანალიზონ შექმნილი მდგომარეობა, კარგად აწონ-დაწონონ თავიანთი შესაძლებლობები, ფსიქოლოგიურად თუ არ არიან მზად, არავითარ შემთხვევაში არ გადადგან ეს ნაბიჯი. თუ სიკვდილ-სიცოცხლის საკითხი არ დგას, არც სხვა შემთხვევაში არ მიიღონ ეს გადაწყვეტილება. და მაინც, თუ გარდაუვალია, დაადგნენ ამ გზას, აუცილებლად სალაპარაკო დონეზე მაინც შეისწავლონ იმ ქვეყნის ენა, სადაც აპირებენ წასვლას. ენის ცოდნის შემთხვევაში გაცილებით იოლია სამსახურის პოვნა. აქ დიდხანს უმუშევრად ყოფნა დაწყევლაზემეტია.

– როგორია თქვენი სამუშაო გრაფიკი და გაქვთ თუ არა შეზღუდვები?

– 24 საათი ( დღე და ღამე) მოხუცის მომვლელად ვმუშაობ. ხუთშაბათს მაქვს გამოსასვლელი ნახევარი დღე და ყოველ დანარჩენ დღეს 2 საათი( 2- დან 4 – საათამდე) კვირა დღე აქ დღესასწაულის ტოლ დღედ ითვლება და წესით, ყველა ბადანტე ( მომვლელი) მთელი დღე უნდა ისვენებდეს. მე არ ვისვენებ და შესაბამისად, მინაზღაურებენ. დანარჩენ დროს არ შემიძლია სახლიდან გასვლა, სულ ბებოს გვერდით უნდა ვიყო. ახლა თქვენ გადაწყვიტეთ, ვარ თუ არა შეზღუდული…

– აპირებთ თუ არა საქართველოში დაბრუნებას და რას ფიქრობთ საქართველოში მიმდინარე მოვლენებზე? ის პროცესები, რაც ქვეყანაში მიმდინარეობს, რამდენად იმედისმომცემია ემიგრანტებისთვის?

– არ ვიცი როდის დავბრუნდები საქართველოში, ჯერ ეს ფიქრშიც კი არ მაქვს, იმ პრობლემების გათვალისწინებით, რომელიც ელოდებიან ჩემგან გადაჭრას. თუ სასწაული მოხდება და ლატარიაში მოვიგებ, ასეთ შემთხვევაში დაუფიქრებლად გავფრინდები ჩემს ქუთაისში. ან თუ მოვახერხებ, ჩემი წიგნის „ბადანტე“- ს დაბეჭდვას და ყველა შეიძენს ვისაც ვუძღვნი (ვუძღვნი ყველა ბადანტეს, მომვლელს). დანარჩენ შემთხვევაში, დაბრუნებას ვერ გავრისკავ, ვეღარ ვენდობი იმ პიროვნებებს, რომლებმაც გამიმეტეს აქ წამოსასვლელად. მართალი გითხრათ, მთავრობის იმედი არასდროს მქონია, ამიტომაც, მე პირადად მარტო მთავრობისკენ ვერ გავიშვერდი ხელს. ჩვენ, საზოგადოება ვწირავთ ერთმანეთს, გვერდით დადგომის სანაცვლოდ, ზურგს ვაქცევთ. ის, რაც ბოლო პერიოდში საქართველოში ხდება, ემიგრანტებს დაბრუნების იმედსაც კი გვიკლავს. ხშირად გამიგია -სად დავბრუნდე, დაქცეულ და გაუბედურებულ ქვეყანაში?! გულს მიკლავს ის ფაქტი, რომ ვინც ცოტა ხელი მოითბო, ყველას შვილები ჩამოჰყავს. ოჯახებით რომ აქ იქნებიან, ისინი დაბრუნებაზე იფიქრებენ?! სხვა ქვეყანაში არ ვიცი რა ხდება, მაგრამ იტალიაში 200 ათასზე მეტი ქართველი ბადანტეა, ერთი წუთით წარმოვიდგინოთ, რომ ყველამ ოჯახი წამოიყვანა. ხვდებით ხომ, რა მასშტაბებზეა საუბარი?! ეს მარტო ერთი ქვეყნის მაგალითზე. ქართველებს გამოუვალი მდგომარეობა გვაქვს შინ და გარეთ. ერთადერთი ნუგეში ჩვენი ბედკრული სამშობლოს წარსულია, ბევრჯერ დავცემულვართ, მაგრამ ყოველთვის წამომდგარვართ. იმედია, ახლაც მოხდება სასწაული. მაინც, იმედს უნდა ჩავებღაუჭოთ, იმედს!  ხოდა, მეც დავბრუნდები, ჩემი იმედები, ჩემი შვილები დამაბრუნებენ.

ავტორი: თეონა აბესაძე

წყარო primetime.ge

loading...

დატოვე პასუხი

Please enter your comment!
გთხოვთ შეიყვანოთ თქვენი სახელი აქ